پادینا

به دریا افکنم دل‌ را

چه شیرین است اگر
...
با کشتی‌ بی‌ بادبان عشق

طوفانها در اندازیم ، به دریاها

چه شیرین است ، عشقبازی

اگر ، مهتاب خود شاهد شود بر ما

بیا با من ، بیا با من، که عشق ما

بسوزاند زمین و آسمانها را ،،،

ستاره..

راه دوری نیست

بیا منو تو ببینیم ، آنچه دیدنیست
...
نبندیم دیده ، به نگاه ناامید

به نگاه خیس ، از زبریه این دنیای بی‌ امید

دعوت کنیم به میهمانی مهر

کودکی که می‌طلبد ذره یی از هزاران امید

با لنخند و مهربون ،
...

با حرفای قشنگ و بی‌ زبون ،

اومدی همراه با ، بارون

روی موهام ، دست کشیدی رو سرم ،

رفتی‌ تو قلبم ، تو دلم

رفتی تو رؤیام و تو خوابا م

تو رو باور کردم ، دلمو شاد کردم

هنوزم باور نکردم که همش رویا بود ،

که همش ، خوابهای بیجا بود !!

می‌خوام از خوابم بری

می‌خوام از رؤیام بری

می‌خوام از قلبم بری ، می‌خوام

مثل دود سیگار تو هوا

محو بشی‌ از یادم ، بری

برو ، برو تنهام بذار و

!!!از قفس آزادم کن

نگاه کن ، نیلوفر ی شدم

در مرداب صبوری
...
میخزم بّر دیوار انتظار

تکرار می‌کنم تیک تاک
عقربه ی زمان را

باورم نداری ؟ بپرس

از ماه ، آفتاب ، برف و بوران

که شاهدند هر چهار

،،،،

تعبیر کن خواب دیدار

که تن‌ خسته ام

بیش از این ندارد تا ب فراغ

گرفته ، از من و ما

دلم گرفته از بسته بودن درها

از منو تو و، باهم نبودنها

از ابر و بارانها

از بی‌ کفش و بی‌ لباسی ادمها

از هر چه نیست که باید می‌ بود ،

برای انسانها

دلم گرفته از فقر و زلزله و جنگ و نابودیها

از نداشتن زبانی برای گفتن‌ها ، دلم گرفته ، از بیهوده گیها

و بدین شکل زندگی کردن ها

دلم گرفته ، آری ، دلم گرفته از سختی‌ها

آخر تو دادی فرصتی

... کین خسته تن‌

شیون کند از سوز جان ؟

از درد تو ، از زخم او

از اشک این بی‌ خانمان

زخمه زدی بّر تار من

آتش زدی بّر بال من

بّر با د شد خاکسترم

پرواز ماند در انتظار

دیگر چه گویم زین فرار

در هم شکستی‌ تخته بند تن‌ بدان

ای روزگار بی‌ امان

جواب ابتداست ...........

کجا نشسته ای ..........؟
......
که جوابت انتهاست .........

بال افشانی آن جفت کبوتر را/

در افق می بینی/ که چنان بالابال/

دشت ها را با ابر آشتی دادند/

راستی آیا/
می توان رفت و نماند؟
راستی آیا
می توان شعری در مدح شقایق ها خواند؟

محمدرضا شفیعی کدکنی